AI-projecten · de derde
Een motor die eerst leest wat er al staat
Elk stuk in de onderzoekssectie eindigt met een kop “Waar het ophoudt”: wat er bewust niet is uitgezocht, en waarom. d'nExpeditie leest precies die zinnen. Wat eruit komt is geen artikel maar een dossier — de vraag, de claims, en per bron het letterlijke citaat dat de claim draagt.
De lus
Vijf stappen, en de eerste drie draaien volledig op tekst die er al staat. Dat is geen tussenstand maar het ontwerp: het dure deel hoort pas te beginnen nadat een kandidaat een filter heeft gehaald dat niets kost.
De motor haalt de index van de sectie op en leest per stuk de kernpunten, de bronnen, de links en de slotsectie.
Uit die slotsecties komen de kandidaten: wat de auteur bewust niet heeft uitgezocht, mét de reden. Een lijst die er al lag, in plaats van een die je moet afleiden.
Drie signalen: is het een benoemd voorbehoud, staat het in een rubriek die haar eigen belofte niet dekt, komt het uit het nieuwste stuk. Geen model, geen netwerk.
Pas hier begint het dure deel. Bronnen worden zelf geopend en gelezen; elke bronfeit krijgt het letterlijke citaat mee dat hem draagt.
Geen artikel en geen pull request, maar een dossier bij de poort van deSchouwVloot. Die routeert het, en de pijplijn van deze site schrijft en publiceert het.
Waarom hij niet zelf publiceert
Het station dat op deze site de code schrijft, mag maar zestien domeinen ophalen. Dat is een bewuste grens: een ongescoopte fetch is geen grens meer maar een suggestie. Leg die lijst naast de bronnen die de bestaande stukken werkelijk gebruiken, en het antwoord staat er meteen.
De schrijfwijzer van deze site eist dat elke bron zelf is nagelezen. Het schrijfstation kán dat dus niet, en de motor wél. Daarom loopt er data tussen de twee en geen opdracht: het dossier draagt de bronnen mét het citaat dat elke claim draagt, zodat er verderop niets meer opgehaald hoeft te worden.
Oogsten in plaats van raden
De voor de hand liggende aanpak is alles inbedden en kijken waar het dun is. Bij een handvol stukken levert dat ruis op die niet van een bevinding te onderscheiden is — deze site heeft die valkuil al een keer gemeten en gebruikt daarom bewust geen gelijkenisscore om verwante stukken te bepalen.
Dat raden hoeft ook niet, want die zinnen staan er al — in élk stuk, niet in een paar. En het zijn geen vage voorbehouden: er staat wat er bewust niet is uitgezocht, met de reden erbij. Het eerste onderwerp dat de motor koos kwam daar letterlijk vandaan: een voorbehoud over de herkomst van een cijfer, uit het nieuwste stuk, in de rubriek met de dunste dekking.
Wat er tot nu toe uit kwam
Eén stuk, en het staat live: Waar de stemming en het incidentregister uiteenlopen, telt de richting. De motor koos het onderwerp, verzamelde drie primaire bronnen en leverde het dossier af; de pijplijn van deze site schreef en publiceerde het.
De code staat op GitHub. De regels waar een stuk aan moet voldoen staan in de onderzoekssectie zelf — de motor bedenkt ze niet, hij moet ze halen.
Waar het ophoudt
Er post nog niets. De motor maakt het dossier en stopt daar. Die scheiding is opzet: het deel dat tekst van vreemden ophaalt hoort geen schrijfrechten te hebben, want een verdediging die om de invoer ligt houdt niet — een grens om de handeling wel.
Het onderzoek zelf draait nog niet zelfstandig. De motor kiest het onderwerp en beoordeelt de vorm; het lezen van de bronnen en het schrijven van de tekst gebeurde bij dit eerste stuk in een sessie. Een station dat dat alleen doet, wacht op hetzelfde punt waar de rest van de vloot op wacht.
En de stem blijft mensenwerk. Van alles wat deze sectie eist, is de toon het minst te automatiseren. Wat een machine hier kan bewaken is de vorm: staat het kantelpunt op z'n plek, staat elke bron náást de claim. Of een conclusie werkelijk uit het bewijs volgt, kan geen poort zien.